هدیه عشق ... 13

S.E.M

 

درس سیزدهم : سرزمین عجایب عشق ... " کلام زنده "

کودکی سه ساله در وضعی ناگوار گرفتار شد . او روی شکم بر روی دو صندلی دراز کشیده و پاهایش را آویزان کرده بود ، اما چون نمی توانست فاصلهء زمین را با پاهایش ببیند ، می ترسید دستش را رها کرده و این چند سانتی متر باقی مانده تا زمین را سر بخورد .

پدر که قیل و قال پسرش را بر روی صندلی می دید ، اول فکر کرد شاید طفل به صندلی چسبیده ، اما بعد به اصل موضوع پی برد . پسر بچه دائم می گفت : " خدایا کمکم کن . "  پدر نتوانست جلوی خنده اش را بگیرد . این مشکل که برای پدر تا این حد پبش پا افتاده بود ، از نظر طفل شایستهء مداخلهء خداوند بود .

ولی پدر متوجه شد که خودش هم بارها به حال خود سوگواری کرده و به قدری ترسیده که نتوانسته خود را رها کند . براستی چند بار این ماجرا تکرار شده که انسان ها به جای آموختن درس لازم ، از خدا خواسته اند تا برای رفع اشکال یا مانع مداخله کند ؟ عشق پدر به پسرش فرصتی را فراهم کرده بود تا او خود را بهتر بشناسد . با تمام اینها ماهانتا همیشه حاضر است تا عشق و حمایت خود را به هر کسی که عاشق اوست نثار کند .

مراقبه ، جوینده خدا را به سرزمین عجایب عشق می آورد . در این سرزمین آفرینشی تازه و مرتبهء تازه ای از آگاهی جریان دارد ، کلید زرین ورود به این سرزمین شگفت انگیز که درون همگان قرار دارد ، عمل تسلیم و وانهادن است .

عجایب عشق ابتدا به درون نفوذ می کند ، ولی بعد ها در جهت خدمت به عالم بیرون تعمیم می یابد .

در شرایطی که عشق شخصی می تواند دروازه های عشق الهی را بگشاید ، پس هیچیک از آزمون های کارما بیهوده نیستند .

 

                                                  چشم بر بندد به هر تقصیر ، عشق

                                                    راه بگشاید به هر تبذیر ، عشق

                                                          پر بگیرد بر فراز هر حصار

                                                  فارغ از قانون و بی تفسیر ، عشق

                                                  عقل انسان چون بود بندی بر او

                                                 بر گشاید قفل از این زنجیر ،  عشق ...

 

یاد روزی که بعد برگشتن از مدرسه در خونه تنها بودم ، افتادم و پریدنم از روی کمد بزرگ لباس مامان  روی تخت که به جای تشک نرم تختخواب روی حاشیه چوبی پایین تخت افتادم و از شدن درد از هوش رفتم ... تا چند روز تمام دنده هام حتی هنگام نفس کشیدن درد می کردند ... دردی که اون روز تحمل کردم شدید ترین دردی بود که در زندگیم تجربه کرده بودم ... اون زمون هرگز نمی تونستم شدت دردهایی رو تصور کنم که قرار بود در آینده تجربه کنم ... دردهایی که نه برای سقوط از ارتفاعات فیزیکی مثل تخت و کمد و دوچرخه ، که در سقوط از ارتفاعات معنوی بودند ... ارتفاعات معنوی درون خودم ... دوستت دارم ماهانتای خوب و مهربان عشق ... ممنونم که هستی ... برکت

 

 نوشته شده در  دوشنبه دوم دی 1387ساعت 23:52  توسط لاله 
/ 0 نظر / 9 بازدید